..AŞKIMA.. (S)

Ayrılıkların aşkı, sevgiyi, dostluğu pekiştirdiği kanaatindeyim. Her ne kadar ayrılıklar sevgiyi köreltir dense de ben bu söze pek itimat etmem. İnsanlar bir şeyleri bazen kaybetmeliler ki değerini bilsinler, bulduklarında, kavuştuklarında, yanına vardıklarında daha fazla özen göstersinler, tekrar kaybetmemek, uzak kalmamak adına çaba gösterip, mücadele etsinler. Kendi adıma söylemem gerekirse ayrılıklar beni karşımdakine daha fazla bağlar. Gözden uzak, gönülden uzak lafı benim için geçerli değildir. Yaşadığım özlemle yanıp tutuşurken, yanına vardığımda sevgimin bir o kadar daha artmış olduğunu hissederim karşımdakine. Uzak kaldığım her kim olursa olsun, bu kuraldır hayatımda, değişmez.

Bana göre sürekli birlikte olmak, burun buruna yaşamak ve hayatının hiç bir döneminde birbirinden ayrı kalmak zorunda olmamış kişiler birbirinden soğurlar. Hayatlarında her şey sıradanlaşmıştır, monotondurlar. Birbirlerini kaybetmenin, birbirlerine hasret kalmanın acısını bilmezler, bilmedikleri içinde hoyrattırlar. İncitmekten korkmazlar. Ama ayrılık yaşayanlar öyle midir? Onların sevgileri tazelenir, bağları kuvvetlenir. Ayrılık zamanlarında dahi nerede olurlarsa olsunlar, akıllarında hep sevdikleri, değer verdikleri kişiler vardır. Montaigne’ nın söylediği gibi ‘’dostluğun kolları, birbirimizi dünyanın bir ucundan bir ucuna saracak kadar uzundur’’ çünkü. Bunu bilirler ve uygularlar. Ayrılıklara rağmen kalplerinde hep dostları, aşkları, aileleri vardır bu söze kulak verenlerin.

Ayrılıklar bazen çok iyi gelir kişiye. Birbirlerinden çok uzak yerlerde, hem kendileri, hem karşısındaki sevdiği için keşfederler bazı şeyleri, ayrı diyarlara rağmen, beraberdirler, sırt sırta, omuz omuza. Bilirler ki kavuşacaklardır, bilirler ki ‘’beklenen gün gelecektir bir gün’’. Ve bu yüzden ayrılığa göğüs gerip, dayanabilirler. Yakında olup uzak kalmaktansa, uzakta bile beraber olabilmektir güzel olan diye düşünürler. Ve bilirler ki ‘’ayrılık rüzgarı, küçük sevgileri söndürürken, büyük sevgileri alevlendirir’’.