İLK PERDE

Hayat koskocaman bir sahne

Ucu bucağı olmayan, içinde çevrilen oyunlarla gişe rekorları kıran, acının, mutsuzluğun, aşkın, kimi zaman mutluluğun, heyecanın sahnesi.. Ve ben bu sahnede hep başroldeyim.. En çok bana düşüyor görev, en çok ben yoruluyorum..

Kendim olamıyorum çoğu zaman, verilen bir senaryo var elime, hep mutlu ol, mutlu numarası yap yazıyor bu kağıtta.. Hep gül.. Başlıyorum oynamaya, çok başarılıyım üstelik.. Tebrikler alıyorum bu rolden ötürü.. İçim acısada oynuyorum.. Kendim için değil üstelik, seyirci için takındığım bu mutluluk, bu gülümseme.. Ben başroldeyim örnek olmalıyım, umut vermeliyim, neşelenmeli seyirci benimle. Hayat sahnesinde beni izlemeye kimler gelmedi, kimler neşe bulmadı ki benimle.. Bir tek ben mutlu olamadım rol yapmaktan.. Hayat sahnesinin tozunu yutmuş olmakdan olsa gerek buda. Alerji yapıyor çünkü toz toprak bana..

Şimdi tekrar sahne alma zamanı benim için.. Kırgın, üzgün olmama rağmen gülümsemeliyim.. Çıkardım pembe gözlüklerimi çantamdan ve taktım gözlerime.. O sahte gülümsemede yüzümde hazırım...

Hadi film başlasın!!!